Άρθρο του Κυριάκου Δ. Μαντούβαλου


5-10-15-20-25 φτου ξελευτερία…

Του Κυριάκου Δ. Μαντούβαλου

13 Οκτωβρίου 2014

Σε αυτή τη γωνιά θα γράφω σκέψεις και σημεία του ρεπορτάζ, που θα ενισχύουν ή θα αποδυναμώνουν την άποψη που καταγράφεται. Πρώτη μας γνωριμία, ας γίνει, με αφορμή την ψήφο εμπιστοσύνης που παρείχαν οι 155 βουλευτές των κομμάτων της κυβερνητικής πλειοψηφίας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) στην κυβέρνηση και την απόσταση ανάμεσα σε αυτούς (155) και τους 180 που χρειάζονται για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή.

Αναφορικά με τη συζήτηση που ξεκίνησε την Τετάρτη, δεν υπάρχει η αίσθηση ότι θα μείνει στα πολιτικά χρονικά ως κάτι ιδιαίτερο. Ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε τα βήματα προόδου που έχουν γίνει και εξήγγειλε την αποκατάσταση κάποιων αδικιών, πρωτίστως σε ένστολους και εν συνεχεία σε άλλες κοινωνικές ομάδες που έχουν πληγεί από την κρίση.

Ο Αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης προσπάθησε να κάνει ένα άλμα λογικής, θεωρώντας δεδομένο ότι οι 180 βουλευτές που χρειάζεται να ψηφίσουν τον Πρόεδρο Δημοκρατίας που θα προταθεί από την κυβερνητική συμμαχία, δεν υπάρχουν. Στη συνέχεια κάλεσε την κυβέρνηση να μην σύρει τη χώρα σε τετράμηνη προεκλογική περίοδο, αποσαφηνίζοντας το εξής: Ότι σημασία δεν έχει το πρόσωπο, αλλά το γεγονός πως η ψήφιση του θα σημαίνει ψήφο για συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής.

Θα καταψηφίσουν όποιον και να είναι για να μην συνεχιστεί η κυβερνητική πολιτική. Κατόπιν  του απάντησε, πρώτα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, προς τον οποίο ο Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε μια προσπάθεια αποφυγής και απαξίωσης, εν συνεχεία κι ο Πρωθυπουργός, στον οποίο επίσης δεν απάντησε.

Η ουσία όλης της κουβέντας για την επόμενη μέρα κρύβεται στην αποστροφή του Αλέξη Τσίπρα ότι θα καταψηφίσουν όποιον υποψήφιο προταθεί με σκοπό να πέσει η κυβέρνηση. Κατ’ επέκταση να διαλυθεί η Βουλή και να προχωρήσουμε σε εκλογές (ενδιαμέσως είχε προλάβει να πει «ΟΧΙ» και στις προτάσεις από όλο το φάσμα της περιβόητης κεντροαριστεράς -και όχι μόνο- για κυβέρνηση Εθνικού-Ειδικού Σκοπού με άλλον πρωθυπουργό.

Ο Σαμαράς έχει δείξει με πολύ σαφή τρόπο ότι συνομιλεί με εσωκομματικούς εχθρούς και πολιτικούς αντιπάλους τόσο όσο θέλει ο ίδιος. Το όποιο αποτέλεσμα των συζητήσεων θα κρίνει ο πρωθυπουργός αν πρέπει να γίνει γνωστό. Κοινώς, αυτά τα ακροβατικά του Γιώργου Παπανδρέου να συζητείται στο Μαξίμου ποιος θα τον αντικαταστήσει στην πρωθυπουργία, να μαθαίνουμε ότι ακούγονται ονόματα από την Έλσα Παπαδημητρίου και τον Φίλιππο Πετσάλνικο μέχρι τον Λουκά Παπαδήμο κι όλα αυτά σε ζωντανή σύνδεση δεν προβλέπεται να επαναληφθούν…).

Εκλογές λοιπόν προβλέπει ο κ. Τσίπρας, διάλυση της Βουλής και εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από την επόμενη Βουλή που θα προκύψει. Τίθενται λοιπόν δύο πακέτα ερωτημάτων…

Δεδομένης της προσφυγής στις κάλπες τον Μάρτιο με αφορμή την προεδρική εκλογή και τη διαφαινόμενη πρωτιά ΣΥΡΙΖΑ (δημοσκοπική και με το προηγούμενο των ευρωεκλογών, όχι όμως και των περιφερειακών εκλογών), το πρώτο ερώτημα είναι με ποιες συμμαχίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα φτάσει το πολυπόθητο 180; Στο σενάριο που φαντάζεται ο πιο πιστός οπαδός του κ. Τσίπρα, την αυτοδυναμία, θα έχει 153-155 βουλευτές. Οι υπόλοιποι; Υπάρχει μήπως κάποιος που πιστεύει ότι οι τωρινοί κυβερνώντες θα υπερψηφίσουν τον όποιο πρόεδρο προταθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Η συμμαχία που θα προκύψει βάσει τωρινών δεδομένων με Ποτάμι και – αν έχουν μπει στη Βουλή - Ανεξάρτητους Έλληνες, θα είναι αρκετή για τους 180; Και φυσικά για όσους δεν είναι «tifozzi» της Κουμουνδούρου τίθενται ενισχυμένα τα ανωτέρω ερωτήματα αφού δεν προκύπτει από κάποια μέτρηση, είτε ανεπίσημη (δημοσκοπήσεις), είτε επίσημη (ευρωεκλογές-Αυτοδιοικητικές εκλογές) αυτοδυναμία για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το δεύτερο ερώτημα και κατά την ταπεινή μου άποψη κομβικό είναι το εξής: Η διάλυση της σημερινής Βουλής και οι εκλογές τι θα σημαίνουν για τους 9 βουλευτές της ΔΗΜΑΡ; Για τους βουλευτές των Ανεξαρτήτων Ελλήνων; Για τους Ανεξάρτητους Βουλευτές που συγκρότησαν κοινοβουλευτική ομάδα και δεν έχουν ενταχθεί σε κάποιον σχηματισμό; Ακόμα και για τους δύο πρώην βουλευτές της Χρυσής Αυγής που έφυγαν από το κόμμα Μιχαλολιάκου και μετρούν τις τελευταίες βουλευτικές αποζημιώσεις μέχρι τις εκλογές;

Για πόσους από αυτούς η επανεκλογή είναι κάτι σίγουρο ή ακόμη και πιθανό; Πόσοι από αυτούς θα ενταχθούν στο Ποτάμι που έρχεται με μια σχετική ορμή, πόσοι στο ΣΥΡΙΖΑ; Και –για να δούμε την άλλη όψη του νομίσματος- πόσοι στη Νέα Δημοκρατία πριν τις εκλογές, άρα και στον μηχανισμό της, πόσοι στο ΠΑΣΟΚ και στον δικό του (όποιο) μηχανισμό.

Κοινώς, για να μην το χάνουμε στη μετάφραση, το γεγονός ότι βγήκε Πέμπτη πρωί, ενδιαμέσως της συζήτησης για ψήφο εμπιστοσύνης ένας εκ των στενότερων συνεργατών Βενιζέλου, ο αναπληρωτής Υπουργός Υγείας Λεωνίδας Γρηγοράκος και είπε «βλέπω εκλογές τον Μάρτιο γιατί δεν υπάρχουν οι 180» και το ίδιο βράδυ στο σπίτι της Μαρίας Ρεπούση μαζεύτηκαν οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ να συζητήσουν την ανεξαρτητοποίηση τους (πρόταση Πανούση που δεν πέρασε) και να γευματίσουν, μήπως δεν περιορίστηκαν στα ορεκτικά;

Μήπως το κυρίως πιάτο ήταν  κάτι που σχετίζεται πιο άμεσα με τη μακροημέρευσή τους εντός του Κοινοβουλίου; Μήπως το «ναι» της ΔΗΜΑΡ στην εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας είναι πιο κοντά πλέον απ’ όταν ακούγονταν το όνομα του Φώτη Κουβέλη για το αξίωμα;

Εν συνεχεία μήπως οι τοποθετήσεις βουλευτών όπως ο Σπύρος Λυκούδης, ο Γρηγόρης Ψαριανός, η Μίκα Ιατρίδου, ο Γιώργος Νταβρής, ο Βασίλης Οικονόμου, ο Γιάννης Κουράκος, ο Γιώργος Κασαπίδης, η Κατερίνα Μάρκου, ακόμα και οι «σκληροί» Βύρωνας Πολύδωρας και Βασίλης Καπερνάρος που διαχώρισαν (φωναχτά ή σιγανά) την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση (που δεν έδωσαν) με την ψήφο για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μήπως δείχνουν ότι ο μαγικός αριθμός 180 μπορεί να είναι πολύ μακριά ή πολύ κοντά…;

Το σενάριο του «σαδιστικού» 177-178-179 ίσως 180 φαίνεται να μην είναι επιστημονικής φαντασίας… Μετά λοιπόν τις γιορτές Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς, Φώτων (βοήθειά μας) ας είμαστε συντονισμένοι να παρακολουθήσουμε ένα θρίλερ που κινείται ανάμεσα στο «Βλέπω τον Θάνατο σου» και στο «Προφητεία» με πρωταγωνιστές που θα εναλλάσσονται στους ρόλους με νεοελληνική πολιτική ταχύτητα … Οψόμεθα!